MEHDI FARHANGIAN

برای آزادی مهاجرت کرده‌ای و وقتی اینترنت ایران قطع می‌شود، به یاد می‌آوری که تنهاتر از همیشه‌ای؛ در زندانی نامرئی. صفحه‌های دوستان و آشنایانت در ایران آپدیت نمی‌شود. زمانی تصمیم گرفته بودی تا حد امکان منزوی شوی تا کمتر آسیب ببینی، اما دوباره به فیسبوک و اینستاگرام می‌روی؛ مثل کسی که در تاریکی دست می‌کشد تا مطمئن شود هنوز همه‌چیز فرو نریخته است. خبری نیست. لایکی از برادرت می‌بینی و از خوشحالی لحظه‌ای می‌لرزی، اما می‌بینی که لایک مربوط به یک هفته پیش است. بعد خبرها و ویدیوها می

هستهٔ اصلی بسیاری از داستان‌ها میل به بازگشت است؛ گویی انسان همواره در جست‌وجوی خویش است و می‌خواهد خانه و دیارش را پیدا کند. چزاره پاوزه در ماه و آتش می‌نویسد: در کودکی گمان می‌کردم این روستا که حتی در آن به دنیا نیامده بودم تمام دنیاست. اکنون که شهرها و روستاهای کوچک و بزرگ بسیاری را دیده‌ام، می‌دانم چندان هم اشتباه نکرده بودم. دنیای مدرن دوستی را دشوار کرده است. دوستیِ واقعی بسیار نایاب شده و این فقدان را با واژهٔ «فرند» در شبکه‌های اجتماعی نمی‌توان جبران کرد. دوستی به ما

یکی از خصلتهای طبقهٔ متوسط این است که اغلب توان درک رنج طبقات فرودست را ندارد. رنج، تا زمانی برای او قابل فهم می‌شود که بتوان آن را به مفاهیم، زبان و کلیدواژه‌هایی که می‌شناسد مثل آزادی، حقوق مدنی، جامعهٔ مدنی، قانون و دموکراسی گره زد. اگر رنج بیرون از این چارچوب‌های مفهومی رخ دهد، معمولاً دیده نمی‌شود یا جدی گرفته نمی‌شود. برای مثال، اگر فرد کارتون خوابی به‌دلیل دریافت‌نکردن دستمزدش زیر پلی از گرسنگی جان بدهد، این اتفاق اغلب حتی ارزش یک تیتر خبری را هم پیدا نمی‌کند. اما اگر