MEHDI FARHANGIAN

برای آزادی مهاجرت کرده‌ای و وقتی اینترنت ایران قطع می‌شود، به یاد می‌آوری که تنهاتر از همیشه‌ای؛ در زندانی نامرئی. صفحه‌های دوستان و آشنایانت در ایران آپدیت نمی‌شود. زمانی تصمیم گرفته بودی تا حد امکان منزوی شوی تا کمتر آسیب ببینی، اما دوباره به فیسبوک و اینستاگرام می‌روی؛ مثل کسی که در تاریکی دست می‌کشد تا مطمئن شود هنوز همه‌چیز فرو نریخته است. خبری نیست. لایکی از برادرت می‌بینی و از خوشحالی لحظه‌ای می‌لرزی، اما می‌بینی که لایک مربوط به یک هفته پیش است. بعد خبرها و ویدیوها می

هستهٔ اصلی بسیاری از داستان‌ها میل به بازگشت است؛ گویی انسان همواره در جست‌وجوی خویش است و می‌خواهد خانه و دیارش را پیدا کند. چزاره پاوزه در ماه و آتش می‌نویسد: در کودکی گمان می‌کردم این روستا که حتی در آن به دنیا نیامده بودم تمام دنیاست. اکنون که شهرها و روستاهای کوچک و بزرگ بسیاری را دیده‌ام، می‌دانم چندان هم اشتباه نکرده بودم. دنیای مدرن دوستی را دشوار کرده است. دوستیِ واقعی بسیار نایاب شده و این فقدان را با واژهٔ «فرند» در شبکه‌های اجتماعی نمی‌توان جبران کرد. دوستی به ما

یکی از خصلتهای طبقهٔ متوسط این است که اغلب توان درک رنج طبقات فرودست را ندارد. رنج، تا زمانی برای او قابل فهم می‌شود که بتوان آن را به مفاهیم، زبان و کلیدواژه‌هایی که می‌شناسد مثل آزادی، حقوق مدنی، جامعهٔ مدنی، قانون و دموکراسی گره زد. اگر رنج بیرون از این چارچوب‌های مفهومی رخ دهد، معمولاً دیده نمی‌شود یا جدی گرفته نمی‌شود. برای مثال، اگر فرد کارتون خوابی به‌دلیل دریافت‌نکردن دستمزدش زیر پلی از گرسنگی جان بدهد، این اتفاق اغلب حتی ارزش یک تیتر خبری را هم پیدا نمی‌کند. اما اگر

بعد از مدت‌ها بالاخره فرصت شد فیلم «دزدهای فروشگاه»  ساخته‌ی هیروکازو کورئیدا را ببینیم. فیلم روایت زندگی خانواده‌ای است که به نظر می‌رسد: زن و شوهری میانسال، دختری نوجوان (یا شاید خواهر کوچک‌تر زن)، پسری خردسال و مادربزرگی سالخورده که همگی در خانه‌ای محقر زندگی می‌کنند. در ابتدا، دختر بچه‌ای بی‌خانمان و بی‌پناه نیز به این جمع اضافه می‌شود. کورئید راه دشواری را انتخاب می‌کند: ساختن شخصیت‌هایی که هرکدام پر از نقص و کاستی‌اند، اما در نهایت نه‌تنها طرد نمی‌شوند، بلکه نگاه همد

خیابان برای بسیاری از ما محل بروز و ظهور جنبه‌های اجتماعی‌مان نیست. برای بسیاری، خیابان تنها یادآور زندگی‌های دریغ‌شده است. از خیابان و شهرِ سمی، جز دود و ترافیک و خودنمایی و فخرفروشیِ لباس و مد و مصرف، چیزی نصیبشان نمی‌شود. هر روز، یا با اضطرابی بی‌پایان برای به‌دست‌آوردن لقمه‌ای نان، نظاره‌گر خیابان‌اند و شب‌ها با حسرتِ نداشته‌های روزانه‌شان به خواب می‌روند. کارگرِ کارواش هر روز با شستن آلودگی از خودروهای لوکس، این فاصله از شهر و خیابان را به یاد می‌آورد، و کارگرِ رستوران ب

I wrote this article for an assignment in a course I am taking Executive Summary This article examines the drivers of pandemic era inflation in Australia.  Mainly it highlights that the inflation spike of 2021–2023 was not primarily caused by excessive demand or fiscal stimulus, but rather by supply‑side disruptions, market power, global commodity shocks, and profit‑driven markups in concentrated industries. The analysis underscores how narratives from policymakers, media, an

حادثهٔ تروریستی در استرالیا بار دیگر مسئلهٔ یهودستیزی و سامی‌ستیزی را به مرکز توجه آورد و این پرسش را دوباره مطرح کرد: آیا ممکن است ما به‌طور پنهان یهودستیز باشیم، بی‌آنکه خود از آن آگاه باشیم؟ پس از جنگ جهانی دوم و فاجعهٔ آشویتس، بسیاری این سؤال را مطرح کردند که: چرا یهودیان؟ منشأ این نفرت از کجا می‌آید؟ در میان کسانی که کوشیدند پاسخی نظری به این پرسش بدهند، ژان‌پل سارتر جایگاه ویژه‌ای دارد. او در جمع‌بندی پژوهش‌های خود استدلال می‌کند که ایده‌های یهودستیزانه «باور» به معنای

روی سخن این متن مردم رنج‌کشیدهٔ داخل ایران نیست؛ برچسب‌زدن‌های ساده‌انگارانه مثل فاشیست نامیدن آنها و نادیده گرفتن رنج اقتصادی و اجتماعی مردمی که حتی حداقل‌های زندگی را ندارند و در وضعیت زنده‌مانی به‌سر می‌برند، راه‌حل نیست. مردم ایران مانند هر مردم دیگری حق دارند نسبت به سیاست‌های دولتی دربارهٔ مهاجرت و تعداد مهاجرانی که به‌نظرشان بیش از توان جامعه است، انتقاد داشته باشند. بسیاری از همین مردم در شرایط حداقلی زندگی می‌کنند. الاهه حسین‌نژاد باید برای پولی که حتی یک‌هزارم پول‌

چه شرمی بالاتر از این برای مردم یک جامعه که انسان سالخورده، فقیرتر از میانگین جامعه باشد؟ انسانی که تمام عمرش، بهترین سال‌های زندگی‌اش را کار کرده است. آیا شایسته نیست که انسان بالاتر از شیء باشد؟ شایسته نیست که در مواقع سختی، جامعه وجود انسانی‌مان را بر سود ترجیح دهد؟ اما این روایت که سالخورده‌ها «سربار» هستند چگونه به روایت غالب تبدیل شد؟ چرا جامعه و دولتی که وظیفه‌اش حمایت از کرامت انسانی است، سالمندانش را تهدیدی برای «تعادل بودجه» یا «پایداری اقتصادی» می‌داند؟ بخش مهمی از

عموماً به ما یاد می‌دهند که دولت مسئولیتی برای استخدام ما ندارد. نگارنده به خاطر می‌آورد که در سال‌های دانشگاه، استاد کلاس درس می‌گفت شما باید مهارت بیاموزید، اما دانشگاه جای یاد گرفتن مهارت نیست؛ آن را باید خودتان بیاموزید. یعنی تئوری‌های بی‌مسئولیت کردن دولت به بی‌مسئولیت کردن دانشگاه هم کشیده شده بود و برای همه قابل قبول و طبیعی می‌نمود. اما در واقعیت، شرکت‌ها و بنگاه‌های سرمایه‌داری نیروی کار را نه به‌خاطر «مهارت»، بلکه به‌خاطر «سود» استخدام می‌کنند. شواهد بسیاری نشان می‌

1.چرا می‌گویند دولت پول ندارد؟ آنچه در ظاهر واقعی و درست به نظر می‌رسد، همیشه واقعی نیست. در ذهن بسیاری از ما، پول چیزی است شبیه کالایی محدود مثل طلا یا نفت. تصور می‌کنیم دولت هم مثل خانواده‌ها باید ابتدا «درآمد» کسب کند تا بعد خرج کند؛ یا نفت بفروشد، یا مالیات بگیرد. آیا این نگاه با دنیای واقعی سازگار است؟ اقتصاد نئوکلاسیک مدام سعی می‌کند این نگاه را جا بیندازد که بودجه دولت مانند بودجه خانوار کار می‌کند. اما دولت یک فرق بنیادی با خانوار دارد و آن این است که دولت خالق پول اس

چند روز پیش فیلم خوش‌ساخت گیرمو دل تورو را تماشا کردم . اینکه داستانی که در سال ۱۸۱۸ از ذهن یک دختر ۱۹ ساله تراوش کرده، هنوز هم الهام‌بخش است، شگفت‌انگیز است. این روایت همچنان ما را وادار می‌کند درباره معنای انسان بودن دوباره فکر کنیم و مفهوم عصیان را بازتعریف کنیم. فیلم مرا به یاد «موجودات بیچاره »  ساخته یورگوس لانتیموس انداخت. در فیلم لانتیموس، جسد مادر بِلا پس از اقدام به خودکشی در حالی که باردار است توسط دانشمندی عجیب پیدا میشود؛ دانشمندی که ظاهرش یادآور فرانکنشتاین است.

می‌دانم تو هم لحظاتی در زندگی داشته‌ای که آن‌چنان با تو مانده‌اند که تصمیم گرفتی صدای بی صدایان باشی. شاید مانند من، در کودکی دوستی داشتی که پدرش به‌خاطر مشکل چشمی از کارگاه خیاطی اخراج شد و غم آن پسر هنوز در گوشه‌ای از قلبت مانده است؛ و از همان‌جا تصمیم گرفتی پسرخوانده همه انسان‌هایی باشی که از بیکاری رنج می‌برند.شاید مانند من عمویی معلول داشتی که معنای دوستی را خوب می‌فهمید، اما از دیدار دوستانش در بهزیستی محروم بود، و تو را بر آن داشت که برادرزاده تمام معلولان باشی. شاید ت

I’ve recently begun a Master’s degree in the Economics of Sustainability at Torrens University. For one of our assignments, we were asked to prepare a five-minute presentation on inequality in a specific country. I chose to focus on Iran, exploring how structural and institutional forces have shaped economic and social disparities over time. This presentation is dedicated to the memory of Mohsen Mohammadpour, a 17-year-old worker who tragically lost his life during the 2019 p

تاریخ به ما آموخته که همواره مردمانی در زمانه‌ی خود گمان می‌کردند که زندگی در بهترین حالت ممکن قرار دارد. با وجود تمام مشکلات، تصور...

" ایرج جنتی عطایی به دمنشیا دچار شده است". تیتر خبر می‌گفت: «زوال عقل» کدوم عاشق، کدوم شاعر، کدوم مرد میتواند این خبر را بخواند یاد زوال اطلسیها نیفتد؟ پارادوکسی عجیبی است که کسی که بخش زیادی از حافظه جمعی ما را ساخته حافظه اش را از دست داده است. ترانه سرایان زندگی مردم کوچه بازار را ترانه میکنند. اما این سرزمین همیشه خاکش با اخلاق بردگی، کلبی‌مسلکی، و ستایش مظلومیت آمیخته است، همواره مظلوم بودن و واکنشگر بودن، مقدس شمرده شده. ادبیات عامیانه ما، به‌ویژه در عصر نوحه‌خوانی‌ها

سرمایه‌داری در هسته‌ی خود چیزی جز یک روش تولید نیست به همراه مجموعه‌ای از حقوق و روابط قدرت است. در این نظام، سه حق بنیادین یعنی تصمیم‌گیری، دسترسی به اطلاعات، و مالکیت بر سود، به شکلی انحصاری در اختیار سرمایه‌دار قرار می‌گیرد و به‌طور سیستماتیک از کارگران سلب می‌شود. به عبارت دیگر، در ساعاتی که عموماً مهم‌ترین سال‌ها و لحظات زندگی ما را در بر می‌گیرند، از ابتدایی‌ترین حقوق لیبرال و فردی یعنی همان چیزی که در سایر عرصه‌های زندگی «دموکراسی» می‌نامیم – محروم می‌شویم. اما در دورا

در دنیای مدرن، بسیاری خود را بی‌طرف، بی‌ایدئولوژی و آزاداندیش معرفی می‌کنند؛ کسانی که با افتخار خود را «لیبرال» می‌دانند برچسب ایدئولوژیک به دیگران می‌زنند تا از شنیدن دیدگاه مخالف شانه خالی کنند. اما چه چیزی می‌تواند بیش از این ایدئولوژیک باشد که کسی ادعا کند «فاقد ایدئولوژی» است؟ ما همه محصول شرایط، خاطرات، محیط‌ها و ساختارهایی هستیم که در آن زیسته‌ایم. به‌قول راسل ایکاف، وظیفه علم این نیست که بدون سوگیری باشد، بلکه این است که سوگیری‌هایش را بشناسد. مکان و جغرافیا می‌توانند

دکارت را اغلب با جمله‌ی معروفش به یاد می‌آورند: «می‌اندیشم، پس هستم.» او می‌خواست به همه‌چیز شک کند: به حواس، به جهان، به بدن، به...

در زمانی که این متن را می‌نویسم، ده روز از حمله نظامی اسرائیل به ایران گذشته است. شب و روز برای ما شبیه یک کابوس شده که تمام نمی‌شود. آمریکا مراکز هسته‌ای فردو، نطنز و اصفهان را هدف قرار داده و در نتیجه این حملات، صدها میلیارد دلار از سرمایه کشور نابود شد؛ سرمایه‌ای که می‌توانست صرف بهبود زندگی مردم و توسعه کشور شود. خامنه‌ای سال‌ها کشور را در معرض تحریم و خطر جنگ قرار داد. مردم هر روز به بهانه برنامه هسته‌ای، وضعیت بدتری را تجربه کردند. حالا بسیاری از فرماندهان نظامی جمهوری